KUL HİMMET ÜSTADIM

Kul Himmet Üstadım, XVIII. Yüzyılın ikinci yarısında XIX. Yüzyılın başlarında yaşamıştır. Asıl ismi İbrahim’dir. Miladi 1779 yılında doğduğu tahmin edilmektedir. Yalıncak Sultan ocağına mensup olup, Sivas’ın Divriği ilçesine bağlı Örenik köyündendir. Ailenin ismine “Öksüzoğulları” denmektedir. Alevi-Bektaşi Hakk aşıklarından olan Kul Himmet Üstadım ile XVI.Yüzyılda Tokat’ın Almus ilçesinin Görümlü köyünde yaşayan Kul Himmet ile farklı kişilerdir. [1]1949 yılında 60 yaşlarında olan Veli Erol, Kul Himmet Üstadım’ın bir hayli şiirini mecmua haline getiren babasından şunları nakletmişti: “Aşık senden sonra yerini kimse tutacak kimse yetişmedi” demişler. O da “Merak etmeyin, ben ölünce bir kız doğacak, benim adımla nefesler söyleyecek” karşılığını vermiş. Veli Erol “Hakikaten, diyor; İmranlı’nın Söğütlü köyünde Hacik Kız (Hatice) adında bir şair yetişip, Kul Himmet Üstadım adıyla nefesler söylemiş. Buradan anlaşıldığı üzere tarihsel süreçte ikinci bir “Kul Himmet Üstadım” olması önemlidir.

Kul Himmet Üstadım’ın şiirlerinde XVIII. Yüzyılda Yalıncak Sultan Dergahı postnişini Ahmet Dede ve Hacı Bektaş Veli Dergahı postnişini Feyzullah Çelebi’nin de isimleri geçmektedir. XVIII. Yüzyılda tekkelerin başlarında kimlerin bulunduğunu beyan etmesi bakımından önem arz etmektedir.

Kul Himmet Üstadım’ın Hızır’dan Dolu İçmesi

[2] Aşık İbrahim bir gün, birkaç arkadaşıyla şehre gitmek üzere yola çıkar. Yan yolda eşeğinin ayağı bir çukara girip kırılır. Elbirliği ile tedavi etmeğe çalışırlarsa da muvaffak olamazlar. Arkadaşları tekrar yola koyulurlar. Fakat İbrahim eşeğinin başından ayrılmaz. Az sonra yolun öbür ucundan hırpani kılıklı bir ihtiyar çıkagelir. Aşığa niçin beklediğini sorar. O da başından geçenleri anlatır. İhtiyar kollarını sıvayıp, eşeği derhal tedavi eder. Arkasından gözle kaş arasında kaybolur. İbrahim arkadaşlarının peşinden yetişip olayı hikaye edince “Ulan Abdal, derler; o adam Hızır’mış. Neden yakasını tutmadın?” İbrahim ne bilsin? Hayatında birkaç kere Hızır’a rastlamadı ki. Döğünür durur ama ne fayda. Aradan yıllar geçer. Yine bir gün bostanda otururken pejmürde kılıklı, her yanı kan, irin içinde bir adam çıka gelir. Yüreğinin yanık olduğunu, bir karpuz kesip yerse ferahlayacağını söyler. İbrahim oturduğu yerden hemen kalkar, altındaki minderi kan, irin içinde ihtiyara uzatır, adam: “Oğlum nu haimden iğrenmeden minderi nasıl veriyorsun, kirlenmez mi?” derse de; İbrahim: “Ne olacak sanki varsın kirlensin; yur, temizler yine arıtırım” karşılığını verir ve ilave eder: “Ey Tanrı misafiri, her emrin baş üstüne ama karpuzların olmasına daha çok var. Nasıl keseyim?” O aldırmaz “Yok yok, der; onlar olmuştur kesmeğe bak,” İbrahim çaresiz bir tane koparıp keser. Bir de ne görsün? İçi kan gibi kırmızı değil mi? Bu işte bir fevkaladelik olduğunu anlamakta gecikmez. Misafirin karşısına dikilip: “Sen der; eşeğimin ayağını iyi eden adam değil misin?” Gülümseyen ihtiyar cevap verir: “İyi tanıdın evet ben o adamım.” Bir anda kan ve irinden eser kalmaz. Onun yerine tertermiz, nurani bir yüzlü bir ihtiyar tecessüm eder. Oturup saatlerce konuşurlar. İbrahim işte burada, Hızır’ın elinden geleneksel doluyu içer.

Kul Himmet Üstadım’ın eserlerinde Duaz-ı İmam

[3]Benim günahım çok senin katında